2. ஸ்ரீ இராமனைத் தரிசித்த பின் (அன்னை சீதையைத் தரிசித்துப் பேசும் முன்)
3. அன்னை சீதையைத் தரிசித்த பின்
4. ஸ்ரீ இராமனால் பேரன்புடன் அணைக்கப் பெற்ற பின்
#எம்பெருமானார்_தரிசனம் #இராமாயணம் #திருவடியின்_ஏற்றம்
*** முன்னுரை ***
ஸ்ரீ இராமானுச தரிசனம் என்ற ஸ்ரீ வைணவத்தில் ஸ்ரீ அனுமனைப் பற்றி ஆசாரியர்கள் கூறுவதை அனுபவிப்பதே இப்பதிவின் நோக்கம்.
ஸ்ரீ வால்மீகி இராமாயணத்தின்படி ஸ்ரீ அனுமனின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை நான்காகப் பிரிக்கலாம்:
2. ஸ்ரீ இராமனைத் தரிசித்த பின் (அன்னை சீதையைத் தரிசித்துப் பேசும் முன்)
3. அன்னை சீதையைத் தரிசித்த பின்
4. ஸ்ரீ இராமனால் பேரன்புடன் அணைக்கப் பெற்ற பின்
1.1
வாயுதேவனின் முழு அருளைப் பெற்றுப் பிறந்ததால் தேகபலத்தில் ஒரு குறையும் இல்லை.
தேக பலத்துடன் வரபலமும் சேர்ந்தது!
எதிர்காலத்தில் அதே சூரியன் மற்றும் இந்திரனிடமே கல்வி கற்றார்!
ஸ்ரீ மங்களகிரி மாகாத்மியம் என்ற நூல் சூரியன் ஆகாயத்தில் நில்லாமல் பயணிக்க, ஸ்ரீ அனுமன் கைகளைக் கூப்பி அவரைப் பார்த்த வண்ணம் பின் நோக்கி சென்றுகொண்டே 24 மணி நேரங்களில் அனைத்தையும் கற்றார் என்று பகர்கின்றது!
இதனால் குரு பக்தி, சுறுசுறுப்பு, புத்திக்கூர்மை, கல்வியில் கவனம், நினைவாற்றல், கசடறக் கற்றல் ஆகிய பண்புகள் ஸ்ரீ அனுமனிடம் குடியிருந்தன என்பது விளங்கும்.
ஸ்ரீ சுக்கிரீவனை வாலி துரத்தியபொழுது, மொத்த வானர சேனையும் பலம் மிக்க வாலி பக்கமே நின்றன.
நால்வர் மட்டுமே அரண்மனைச் சுகங்களைத் துறந்து, ஸ்ரீ சுக்கிரீவன் பக்கம் இருக்கும் அறத்தை எண்ணி, அவருடன் காட்டு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.
அவர்களுள் ஸ்ரீ அனுமனும் ஒருவர்.
ஸ்ரீ சுக்கிரீவரும் ஸ்ரீ ஜாம்பவானும் ஸ்ரீ அனுமனின் புத்திக்கூர்மை, பலம், வேகம், துணிச்சல் ஆகியவற்றைத் தாராளமாகப் புகழ்கின்றனர்.
ஸ்ரீ சுக்கிரீவருக்கு வாலியிடமிருந்து தப்பிக்க ரிசியமுக மலைகளில் தங்க யோசனை அளித்தவர் ஸ்ரீ அனுமன்தான்.
அதனால் மேற்கண்ட நற்பண்புகள் முதலில் உலகமே கண்டு போற்றும் வண்ணம் வெளிச்சத்திற்கு வரவில்லை.
ஆனால் இறையருள் தேடி வந்தது!!!
அன்னை சீதையை அரக்கன் இராவணன் கவர்ந்து செல்லும் பொழுது அவள் தனது மேலாடையில் ஒரு சிறு பகுதியைக் கிழித்துத் தன்னுடைய அணிகலன்களை வீச, அதை ஸ்ரீ சுக்கிரீவன் ஆகியோர் பத்திரப்படுத்தி வைத்தனர்.
இதுவே ஸ்ரீ சுக்கிரீவனுக்குப் பிறகு ஸ்ரீ இராமபிரானின் அருளைப் பெற்றுத்தந்தது.
ஸ்ரீ அனுமனுக்கு மிகப் பெரிய ஒரு மாற்றம் வருவதற்கு அடிக்கல் நட்டது!!
ஸ்ரீ இராமனை முதலில் சந்தித்த ஸ்ரீ அனுமன், ‘அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப் படவேண்டிய இத்தோள்கள் ஏன் இப்படி ஏதுமின்றி இருக்கின்றன?’ என்று வினவுகின்றார்.
அவரது திண்தோள் வடிவழகிலும் வலிமையிலும் மயங்கி ‘இதற்கு கண்ணெச்சில் படுமே! இவற்றை அணிகலன்களால் மறைக்கவேண்டுமே!’ என்பது ஸ்ரீ அனுமனின் எண்ணம் என்பதாம்!!!
இக்கட்டத்தில் ஸ்ரீ இராமபிரான் ஸ்ரீ அனுமனின் பேச்சுத்திறனை மனமாரப் பாராட்டுகின்றார்!
‘இவனைப் போல ஒரு மந்திரி இருப்பவன் வெற்றியை அடைவான்!’ என்றும் ஸ்ரீ இராமபிரானே மகுடம் சூட்டுகின்றார்!
அன்னை சீதையைத் தேடப் புறப்பட்டபொழுது ஸ்ரீ அங்கதன், ஸ்ரீ ஜாம்பவான் ஆகியோரையும் விடுத்து ஸ்ரீ அனுமனுக்கே ஸ்ரீ இராமபிரான் தமது கணையாழியை அளிக்கின்றார்!
ஸ்ரீ சுக்கிரீவனும் ஸ்ரீ அனுமனே இச்செயலைச் செய்து முடிப்பார் என்ற நம்பிக்கையுடன் பேசுகின்றார்.
கடலைத்தாண்ட வானத்தில் தாவும் முன், வயது சென்ற வானரர்களையும் தமது தந்தையான வாயுதேவனையும் பணிவுடன் வணங்குகின்றார்.
பிறகு வானரர்களைப் பார்த்து ‘நான் இக்காரியத்தை வெற்றியுடன் முடித்தே திரும்புவேன்’ என்று சிம்மநாதம் செய்கின்றார்.
இதனால் ஸ்ரீ ஜாம்பவானும் இப்பேருதவியைப் பாராட்டுகின்றார்.
இதிலேயே அவர் தற்புகழ்ச்சி பேசுபவர் அல்ல என்பது விளங்கும்.
மாகடலைத் தாண்டும் பொழுது எழுந்த மூன்று தடைகளை ஸ்ரீ அனுமன் தகர்த்த விதமே அலாதியானது! 😍
மைனாக மலையிடம் மனங்கவரும் அன்புப் பேச்சு, சுரசையிடம் வியத்தகு புத்திக்கூர்மை, சிம்மிகையிடம் பெரும் ஆற்றல் - படிப்போரின் உள்ளங்களைக் கொள்ளைகொள்கின்றார்!
இலங்கைக்கு காவல் தெய்வத்தை அலட்சியமாக வெல்வது நமக்கு ஒரு உற்சாகமூட்டும் கட்டம்!
ஆனால் அவரது பிரம்மசரிய விரதம் நெருப்பென மின்னும் வண்ணம் அவரது மனம் சற்றேனும் சலனம் அடையவில்லை.
அன்னையைத் தேடுவதொன்றே அவரது உயர்ந்த நோக்கம்.
பெருமுயற்சி செய்தும் அன்னை சீதையைக் காணவில்லை என்றதும், ‘திரும்பிச்சென்றுச் செய்தியைச் சொல்லி மற்றவரின் உயிர்களைப் பறிப்பதற்கு நாமே இறக்கலாம்’ என்று தியாக மனப்பான்மையுடன் எண்ணுகின்றார்.
பிறகு தம்மைத் தாமே அற்புதமாக ஊக்கப்படுத்திக்கொள்கின்றார்.
நமக்கு ஒரு நல்ல படிப்பினை!
‘நான் தேடுகின்றேன்’ என்ற எண்ணத்தை விட்டு, ஸ்ரீ இராமபிரானையும் ஸ்ரீ இலக்குவனையும் வணங்குகின்றார்.
‘தேவி ஜனகாத்மஜா’ என்ற திருநாமத்தால் வணங்குகின்றார்.
அடுத்த கணமே அசோகவனத்தைக் கண்டார்!!!
அசோகவனத்துள் நுழைந்த ஸ்ரீ அனுமன் கூர்ந்து கவனிக்கின்றார்.
சிம்சுபா மரத்தின் அடியில் ஒரு பெண்மணி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, ஸ்ரீ இராமபிரான் தன்னிடம் தெரிவித்தது போலவே உள்ள அவளது தோற்றம் மட்டும் அல்லாது
அவரது மதிநுட்பம், கவனிக்கும் திறன், நினைவாற்றல் ஆகியவற்றைக் காண்கிறோம்.
முதலில், “ஸ்ரீ இராமபிரான் மாபெரும் வீரர். ஒரு பெண்பிள்ளையை இழந்து இவ்வளவு வாடுகின்றாரே!” என்று எண்ணியிருந்தவர், அன்னை சீதையைக் கண்டவுடன், “இப்படி ஒரு சிறப்பு வாய்ந்த பெண்மணியைப் பிரிந்து ஸ்ரீ இராமபிரான் இன்னும் உயிர் வாழ்கின்றார் என்றால் அது பெரிய சாதனை!
இந்த மனமாற்றமே ஸ்ரீ அனுமனின் மேன்மைக்கு முதல் படியாம்.
இதன் பிறகு அன்னை சீதையைப் பற்றி பேசத் தொடங்கும் போதெல்லாம் அவள் இருக்கும் திக்கு நோக்கி வணங்கிய பின் பேசுகின்றார்!!
முதலில் அன்னை சீதையிடம் தம்மை ‘இராமதூதன்’ என்று அறிமுகப் படுத்திக்கொண்டவர், அன்னை சீதையைச் சந்தித்துப் பேசிய பின்னர், அரக்கரிடம் தம்மை ‘இராமதாசன்’ என்று அறிமுகப் படுத்திக்கொள்கின்றார்!!
ஸ்ரீ அனுமன் ஸ்ரீ இராமபிரானின் அடியார்களில் ஒருவர் என்பதைப் பறைசாற்றும் தருணம் இது!
முதலில் ஸ்ரீ ஜாம்பவானின் தூண்டுதலாலேயே தமது ஆற்றல் நினைவுக்கு வர, மாகடலைத் தாண்டினார். ஆனால் மனம் குளிர்ந்த அன்னை சீதையின் முழு ஆசிகளையும் பெற்றதன் பின், இராவணன் சேனையில் மாபெரும் பலம் படைத்த அரக்கரிடம் எவரது தூண்டுதலுமின்றித் தாமே பொருதார்!
முதன்முதலில் இராவணன் அசோகவனத்தில் அன்னை சீதையுடன் பேச வந்தபொழுது, அவனது ஒளியைத் தாங்கமுடியாமல் இலைகள் பின் ஒளிந்துகொண்டவர், அன்னை சீதையின் ஆசிகளைப் பெற்ற பின் எதிரிகளால் சூழப்பட்டபொழுதும், எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி, இராவணன் முன்னே துணிவுடன் நின்று,
3.5
முதலில் அன்னை சீதையைத் தேடியபொழுது எந்த வேண்டுதலும் இல்லாமல் செய்து, இலங்கை முழுவதும் தேடி, அதன் பிறகு பிரார்த்தனை செய்தார். ஆனால் அன்னை சீதையின் அருட்பார்வைக்கு இலக்கானபின், அவரது தெய்வ நம்பிக்கை வலுத்தது.
அன்னை சீதையைத் தேடியபொழுது, இலங்கையின் செல்வத்தைக் கண்டு வியந்தவர், அவளது துக்கத்தை உணர்ந்த பின்னர், அவளது துயர் எனும் நெருப்பையே கொண்டு, அவரது தந்தையான வாயுவும் செய்யத்துணியாததைச் செய்தார். இலங்கையை எரித்தார்!
இலங்கையை நோக்கி பயணத்தைத் தொடங்கியபொழுது, பற்பல தெய்வங்களை வழிபட்டவர், அன்னை சீதையின் அருள் பெற்றபின், கடலைத் தாண்டும் முன் அன்னை சீதையையும் ஸ்ரீ இராமபிரானையுமே வணங்கிப் புறப்படுகின்றார்! அவர்கள் இருவருமே அவருக்குக் கண்கண்ட தெய்வங்கள் ஆகிவிட்டனர்!!
திருமகளாம் அன்னை சீதையின் பேரருட்பார்வையும் கருணையும் பெற்ற பின்னர், ஸ்ரீ அனுமனுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய பரிசு ஸ்ரீ இராமபிரானால் ‘உத்தம சேவகன்’ என்று கொண்டாடப்பட்டு, அவரது திருமேனியால் பேரன்புடன் அணைக்கப்பட்டதே!
ஸ்ரீ அனுமன் மட்டுமே ஸ்ரீ விபீடணரின் குற்றமற்ற பேச்சு, முக பாவனை ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டி, ‘அவரை நம்மில் ஒருவராக ஏற்பது சரி’ என்று தம் கருத்தை ஸ்ரீ இராமபிரான் கேட்டதால் தெரிவிக்கின்றார். இது சரண் அடைந்தோரைத் தவறாமல் காக்கும் ஸ்ரீ இராமபிரானுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது!
போர்க்களத்தில் ஸ்ரீ ஜாம்பவான் ஸ்ரீ அநுமனை, ‘நீ ஒருவனே நம் சேனையைக் காக்கக்கூடியவன்’ என்று புகழ்ந்து, சஞ்சீவினி மூலிகையை எடுத்து வரச்சொல்ல, புகழ்ச்சியிலும் மயங்காமல் பணிவே உருவான ஸ்ரீ அனுமன், ஸ்ரீ ஜாம்பவானின் திருவடிகளைத் தொட்டு வணங்கி, இமயத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்கின்றார்.
அப்பொழுதும் ஸ்ரீ இராமபிரானின் நன்மையிலேயே நோக்கம்!
ஸ்ரீ இலக்குவன் போரில் மயங்கி விழுந்தபொழுது, இராவணன் அவரைத் தூக்கிச் செல்ல முயல, அவ்வரக்கனால் அவரை எள்ளளவும் நகர்த்த முடியாமல் தனது இல்லம் திரும்பினான்.
ஸ்ரீ அனுமனோ ஸ்ரீ இலக்குவனை ஒரு பறவையின் சிறகை தூக்குவது போலத் தூக்கிவிட்டார். ஸ்ரீ அனுமன் மெய்யடியார் அன்றோ?
ஸ்ரீ இராமபிரானின் வெற்றிச் செய்தியை அன்னை சீதையிடம் கொண்டு சென்றதும் ஸ்ரீ அனுமனே! அதைக் கேட்டு உவகைவெள்ளத்தில் மூழ்கிய அன்னை சீதை ஸ்ரீ அனுமனைப் புகழும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொரு ஸ்ரீ அனுமன் அடியாருக்கும் தேன்வெள்ளமென இனிக்கும்!
‘தாயே! தங்களது இந்த அன்பு வார்த்தைகளே தாங்கள் அடியேனுக்கு அளித்த பரிசாம். தாங்கள் அடியேனுக்கு ஏதேனும் தரவேண்டும் என்று எண்ணினால், தங்களைத் துன்புறுத்திய இவ்வரக்கிகளை உதைக்க அனுமதி அளிப்பீர்!” என்று ஒரு நல்ல தனயனுக்கே உரிய அன்புடனும் கோபத்துடனும் பேசுகின்றார்.
“அம்மையும் அப்பனும் நலமாக இருத்தல் வேண்டும்” என்பதே அவரது குறிக்கோள்.
ஸ்ரீ அனுமனால்
தற்கொலை செய்யவிருந்த அன்னை சீதையும்,
அன்னை சீதையின் பிரிவால் பெருந்துயரில் வாடிய ஸ்ரீ இராம்பிரானும்,
போர்க்களத்தில் மயங்கிய ஸ்ரீ இலக்குவனும்,
வானரர்களும்
உயிர் பிழைத்தனர்.
அவர்கள் மட்டுமா?
ஸ்ரீ பரதாழ்வானின் உயிரையும் ஸ்ரீ அனுமனே காத்தார்!!!
அன்னை சீதையைக் கண்டுவிட்டதை வானத்திலிருந்தே தமது சிம்மநாதத்தால் மனம் நொந்திருந்த வானரர்களுக்குத் தெரிவித்து அவர்களை புத்துணர்வு பெறச் செய்தார்!
ஆனால் ‘ஸ்ரீ இராமபிரான் அயோத்தி திரும்பிவிட்டார்’ என்ற செய்தியை ஸ்ரீ பரதாழ்வானுக்கு மெதுமெதுவே எடுத்துச் சொன்னாராம்!
என்னே ஸ்ரீ அனுமனின் மதிநுட்பம்!!
ஸ்ரீ இராமபிரானின் பட்டாபிஷேகம் பொழுது அன்னை சீதையும் ஸ்ரீ இராமபிரானும் ஸ்ரீ அனுமனுக்கென்றே ஒரு முத்து ஆரத்தை அணிவிக்கின்றனர். அவரிடமே புத்திக்கூர்மையும் செயல்திறனும் நற்புகழும் பணிவும் குடிகொண்டிருப்பதாக அவர்கள் ஸ்ரீ அனுமனைப் பாராட்டுகின்றனர்!
இதைவிட சிறப்பும் உண்டோ?
மற்ற வானரர்களும் ஸ்ரீ இராமபிரானுக்குத் தொண்டுகள் செய்தனர். ஏன் ஸ்ரீ அனுமனுக்கு மட்டும் இவ்வளவு கௌரவம்?
இதற்கு ஸ்ரீ வைணவ ஆசாரியர்கள் மிக மிக நுட்பமான ஒரு உண்மையைத் தெரிவிக்கின்றனர்!!!
ஸ்ரீ சுக்கிரீவர் ஸ்ரீ இராமபிரான் அமர ஒரு மரக்கிளையை முறித்துப் போடுகின்றார். தாமும் அதில் அமர்கின்றார். ஆனால் ஸ்ரீ இலக்குவனுக்கு அவர் எந்த ஆசனமும் அளிக்கவில்லை.
அப்படிப்பட்ட அடியவரைத் தக்கபடி மதித்ததே ஸ்ரீ அனுமனை ஸ்ரீ இராமபிரானின் திருவுள்ளத்தில் உயர்த்தியது.
திருமாலடியாரைப் பூசிப்பவர்கள் செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வது திருமாலால் எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர்!
ஸ்ரீ இராமபிரானைத் தோள்களில் ஸ்ரீ கருடாழ்வாரைப் போலத் தூக்கியதால் ஸ்ரீ வைணவர்கள் ஸ்ரீ அனுமனைத் “திருவடி” என்றே போற்றுவர்.
More from Ms K G Dhouhithri
Actually, in general, the term Azhwar is used to refer to even those Adiyaars who permanently reside in Sri Vaikuntam with Emperumaan. They are called Nithyasuris. Chakrathazhwar, Garudazhwar, Thiruvananthazhwan, Senapathi Azhwan and such names are quite common.
1/n
In fact, even for some Acharyas the term Azhwan has been suffixed to Their Thirunamams as a mark of Their strikingly deep Bhakthi. Eg: Sri Koorathazhwan, Sri Milagazhwan.
2/n
That being said, the term Azhwar is primarily used to refer to those specific Bhakthas who were gifted with purest gnanam (mayarvara mathinalam) by Sriman Narayana for the unique cause of revealing the 4000 Divya Prabandhas (also celebrated as Thamizh or Dravida Vedas).
3/n
Thereby, those 12 noble Devotees alone are included in the Azhwar list.
In case of Swami Ramanujacharya, the purpose of His Avathara was not to reveal the 4000 Divya Prabandhas but to enhance the spread of those 4000 Divya Prabandhas and Their glories.
4/n
Hence, Swami Ramanuja is in the Acharya goshti. However, two major points to note are:
1. Swami Ramanuja is none but Swami Nammazhwar's Divine Feet and His Avathara is an extension of Swami Nammazhwar's Avathara.
5/n
1/n
Namaskaram Madam. I have reading your tweets which sre very high in devotional aspect. A small doubt. Why is Guru Ramanujaya is not counted as Alwar. Please parron me if this is idiotic question.
— Sathya (@Sathyaganathe) January 10, 2021
In fact, even for some Acharyas the term Azhwan has been suffixed to Their Thirunamams as a mark of Their strikingly deep Bhakthi. Eg: Sri Koorathazhwan, Sri Milagazhwan.
2/n
That being said, the term Azhwar is primarily used to refer to those specific Bhakthas who were gifted with purest gnanam (mayarvara mathinalam) by Sriman Narayana for the unique cause of revealing the 4000 Divya Prabandhas (also celebrated as Thamizh or Dravida Vedas).
3/n
Thereby, those 12 noble Devotees alone are included in the Azhwar list.
In case of Swami Ramanujacharya, the purpose of His Avathara was not to reveal the 4000 Divya Prabandhas but to enhance the spread of those 4000 Divya Prabandhas and Their glories.
4/n
Hence, Swami Ramanuja is in the Acharya goshti. However, two major points to note are:
1. Swami Ramanuja is none but Swami Nammazhwar's Divine Feet and His Avathara is an extension of Swami Nammazhwar's Avathara.
5/n
I understand the disappointment when our sects fight in full public view and the embarrassment thereof.
However, my concern is different, TBH.
Am even okay with all our infighting.
My problem is when we don't set those differences aside & join hands to face a common foe.
1/n
This maturity is not new to us - it has already been explained in the Mahabharatha!!
Yudhishtira tells his brothers to fight the Gandharvas & defend their cousins (Kaurava). This was *after* the game of dice, mark you.
2/n
When Bheema protested, Yudhishtira explains: "Between us & the Kauravas, we are 5, they are a hundred. In front of outsiders, however, we're a 105."
Sanathana Dharma has been there for time immemorial. It's natural that we have sects, unresolved disagreements, etc..
3/n
Abrahamics have sects for just a 2000-year existence. And they too bicker among themselves!!!
So, the real issue, IMHO, is forgetting to gather under our common identity.
4/n
If we try to silence voices or concerns of our internal sects for the sake of common unity, some people of the section that feels unheard may even shake hands with the very foe we're trying to vanquish. This is one of my greatest concerns.
5/n
However, my concern is different, TBH.
Am even okay with all our infighting.
My problem is when we don't set those differences aside & join hands to face a common foe.
1/n
This is the problem with us. After all we fight among ourselves for Thengalai or Vadagalai Thiruman for temple elephants. https://t.co/kLvdZl25Ea
— Krish Sriram (@anavrittim) February 6, 2021
This maturity is not new to us - it has already been explained in the Mahabharatha!!
Yudhishtira tells his brothers to fight the Gandharvas & defend their cousins (Kaurava). This was *after* the game of dice, mark you.
2/n
When Bheema protested, Yudhishtira explains: "Between us & the Kauravas, we are 5, they are a hundred. In front of outsiders, however, we're a 105."
Sanathana Dharma has been there for time immemorial. It's natural that we have sects, unresolved disagreements, etc..
3/n
Abrahamics have sects for just a 2000-year existence. And they too bicker among themselves!!!
So, the real issue, IMHO, is forgetting to gather under our common identity.
4/n
If we try to silence voices or concerns of our internal sects for the sake of common unity, some people of the section that feels unheard may even shake hands with the very foe we're trying to vanquish. This is one of my greatest concerns.
5/n
