#MahaPeriyava
There is an organisation in America called the Paul Brunton mission, extolling the British journalist who came to see the Sages here. Brunton had Sri Maha Periyava’s darshan and on his advice went to Ramana Maharishi whose gracious glance he received. Every year

#MahaPeriyava It is a must read for all Periyava devotees.
Once Maha Periyava undertook his divya darshana yatra with His entourage to Sri Saila kshetra which is known as the 'Dakshina Kailash'. When they reached Kurnool, Acharyal was given a grand reception at the borders of the

city. Sri Maha Periyava was accommodated in a bhajan mandapa where He gave a discourse on Sanatana Dharma in Telugu to the large gathering of devotees. At the end of the lecture, He gave the devotees His blessings and prasadam and continued on His yatra. After they passed a

distance of seven or eight miles, a fertile Zamin village was sighted. All the people in the village with their family and children came to the boundary of the village and welcomed Maha Periyava with purna kumbham. Thereafter, the Zamindar of the village prayed to Sri Maha

Periyava with humility: "Our village should become holy, sanctified by the holy feet of Maha Swamigal. You should stay here for a few days. There is a large choultry here with facilities for your stay and puja punaskarya. A clean puskarani is also nearby." The entire village

prostrated to Maha Periyava and prayed. Acharyal was moved by their Atmarta bhakti. He gave them His anugraha and announced to their immense happiness that He would stay with them for twenty one days. The village wore a festive look on the next morning. Arrangements for the

நமக்குத் தெரிந்த கோவில்களில் சில விஷயங்கள் நமக்கு தெரியாமல் உள்ளன. அவை:
1. சோட்டானிக்கரை பகவதி அம்மன் ஒரு நாளுக்கு மூன்று வித ஆடைகள் அணிந்து மூன்று வடிவங்களில் காட்சி தருகிறாள். காலையில் வெண்ணிற ஆடையுடன் சரஸ்வதி தேவியாக, உச்சி வேளையில் செந்நிற ஆடையுடன் லட்சுமி தேவியாக, மாலையில்

நீல நிற ஆடையில் துர்க்கா தேவியாக காட்சி தருகிறாள். இந்த மூவகை தரிசனத்தைக் காண்பவர்கள் நினைத்தது நிறைவேறும்.

2. மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலின் கீழ் கோபுரத்தின் நடுவிலிருந்து மேல் கோபுரத்தை நோக்கி ஒரு கோடு போட்டால், அது சிவலிங்கப் பெருமான் வழியாகச் செல்லும். அது போல் வடக்கு -

தெற்கு கோபுரங்களுக்கிடையே கோடிட்டுப் பார்த்தால், அது சுந்தரேசர் சன்னதியை இரண்டாகப் பகிர்ந்து செல்லும். இந்த அமைப்பு அக்கால சிற்பிகளின் அபரிமிதமான திறனை வெளிப்படுத்துகிறது.

3. திருவண்ணாமலையிலிருந்து 16 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது தேவிகாபுரம். இங்குள்ள பொன்மலைநாதர் கோயிலில் அருள்

பாலிக்கும் கனககிரீஸ்வரருக்கு தினமும் வெந்நீரில் அபிஷேகம் செய்கிறார்கள். காலையில் இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே பூஜை செய்வார்கள். சிவராத்திரியன்று விசேஷ பூஜைகள் உண்டு.

4. 108 திவ்யதேசங்களில் முதன்மை ஆலயமான ஸ்ரீரங்கத்தில் பள்ளி கொண்டுள்ள ஸ்ரீரங்கநாதப் பெருமாளுக்கு அமாவாசை, ஏகாதசி,

மாதப்பிறப்பு ஆகிய நாட்களில் வெந்நீரால் அபிஷேகம் செய்வார்கள். வேறு எந்த திவ்ய தேசத்திலும் இதுபோல் செய்வதில்லை.

5. கும்பகோணம் நல்லம் தலத்திலுள்ள ஆலயத்தில் நடராசர் சுயம்பு வடிவில் காட்சி தருகிறார். இவர் கையில் ரேகையும், காலில் பச்சை நரம்பும் நன்கு தெரியும். இவரை சற்று தொலைவில்

#குலசேகரஆழ்வார் சேர மன்னரும் சந்திர குலத்தவருமான திருடவிரதற்கு மகனாக, திருவஞ்சிக்குளம் என்னும் இடத்தில் கலி 28வதான பரபவ வருடம் மாசி மாதம் சுக்ல பக்ஷம் துவாதசி வெள்ளிக் கிழமை, புனர்பூச நட்சத்திரத்தில் பிறந்தார். இவர் பெருமாளின் மார்பில் இருக்கும் ஸ்ரீகௌஸ்துபத்தின் அம்சம் ஆவார்.

இவர் திருவேங்கடவர் அருளாலே அவர் மீது பக்தி அதிகரித்து அதை அனுபவித்துக் கொண்டே ராஜ்ஜியம் நடத்தினார். அவர் சேர நாட்டை தவிர சோழ பாண்டிய தேசத்தையும் வென்று ஆட்சி புரிந்தார். கொல்லிக்காவலன், கூடல்நாயகன், கோழைக்கோன் என்று வழங்கப்பட்டார். ராமபிரான் மேல் அளவுகடந்த அன்பினால் ஒருமுறை

இராமாயணம் கதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது ராமன் 14,000அரக்கர்களோடு ஜனஸ்தானம் என்னும் இடத்தில் போரிடுவதை கேட்டு எப்படி தனி ஒருவன் மாய அரக்கர்களோடு போராடுவார் என்று தன் சைனியத்தைத் திரட்டிக் கொண்டு அவருக்கு உதவ கிளம்பிவிட்டார். உடனே கதை சொல்பவர் அத்தனை போரையும் வதம் செய்து வென்றார்

என்றதும் சமாதானம் அடைந்தார். அதே போன்று சீதையை ராவணன் அபகரித்து சென்றான் என்று கேட்டவுடன் திரும்பப் படையை திரட்டி கடற்கரை சென்று கடலை கடக்க ஆயத்தமானார். அப்பொழுது இராமபிரானே சீதா தேவியுடன் தோன்றி அவருக்குக் காட்சி அளித்து அவரை சமாதனப் படுத்தினார். கவலையில் ஆழ்ந்த அமைச்சர்கள் கூடி

இத்தகைய குழப்பங்களைத் தவிர்க்க என்ன செய்யலாம் என ஆலோசித்து இதற்கெல்லாம் வைணவ அடியாரோடு இவர் கொண்டிருக்கும் தொடர்பே காரணம் என்ற முடிவிற்கு வந்தனர். தொடர்பைத் துண்டிக்க ஓர் திட்டமும் தீட்டினர். அரண்மனையுள் அரசன் வணங்கும் பெருமாளின் திருவாபரணப் பெட்டியில் இருந்தவற்றுள் மிக அழகான

"Truthfulness means mind and speech being well integrated. The wise say that speech being at variance with the mind is untruthfulness.
Vangmanasyoh Aikarupyam Satyam
God has given man the gift of speech so that he may give expression to his thoughts and feelings. If what we

speak is at variance with what we think (with our mind) God will take away the faculty of speech from us in our next birth- that is we will be born in the animal kingdom. There are, as we have seen before, exceptions made in our sastras to the rule of absolute non-violence: in

waging a war to preserve dharma, in offering animals in sacrifice. Are there similar exceptions to the rule of truthfulness? You will perhaps say none. But, as a matter of fact, there are. In a locality there must be a number of undesirable characters. Let us suppose that a

certain citizen is annoyed with such characters and gives open expression to his anger. "He committed this outrage. That other man is guilty of such and such a crime, “he keeps recounting the misdeeds of the bad elements. In doing so he is being truthful, that is his speech and

mind are in accord. But by giving expression to his feelings no purpose is served for neither he not the community is benefited. It is a futile kind of accord - that of his speech and mind - and it cannot be called truthfulness. Take the example of another person. He is full of

#know_our_good_souls A young man in his thirties used to stand on the footpath opposite the famous Tata Cancer Hospital at Mumbai and stare at the crowd in front- fear plainly written upon the faces of the patients standing at death's door, their relatives with equally grim

faces running around. These sights disturbed him greatly. Most of the patients were poor people from distant towns. They had no idea whom to meet, or what to do. They had no money for medicines, not even food. The young man, heavily depressed, would return home. Something should

be done for these people, he would. think. He was haunted by the thought day and night. At last he found a way. He rented out his own hotel that was doing good business and raised some money. From these funds he started a charitable activity right opposite Tata Cancer Hospital,

on the pavement next to Kondaji Building. He himself had no idea that the activity would continue to flourish even after the passage of 27 years. The activity consisted of providing free meals for cancer patients and their relatives. Many people in the vicinity approved of this

activity. Beginning with fifty, the number of beneficiaries soon rose to hundred, two hundred, three hundred. As the numbers of patients increased, so did the number of helping hands. As years rolled by, the activity continued; undeterred by the change of seasons, come winter,